اتصال ايشان به عالم غيب ، اختصاص به آن حضرت دارد و ديگران مشاركتى در اين تكليف ندارند . و از اين رو اين تكليف شاق و عظيم همانگونه بوده است كه خداى متعال آن را واجب نموده است و بر آن حضرت نيز فرض بوده است كه بر طبق تكليف الهى به همانگونه آن را امتثال نمايد . بديهى است كه اين تفسير مىپذيرد كه بر اين حركت مبارك و عظيم آثار و نتايجى مترتب شده است ليكن بحث فعلًا از انگيزه‌ها و اسباب است و نه آثار و نتايج . پس هيچگونه انگيزهء سياسى يا انگيزهء اجتماعى ، امام ( ع ) را به سوى اين حركت سوق نداده است بلكه تنها و تنها اوامر عالم غيب آن حضرت را به اين فداكارى عظيم وا داشته است . پس علىرغم اين كه اين حركت آثار و نتايج زيادى در تاريخ اسلام از خود به جاى گذاشته است ليكن هيچ يك از اين آثار و نتايج ، انگيزهء حضرت از حركت نبوده و بلكه چه بسا اصلًا مورد لحاظ امام ( ع ) نيز نبوده است . قائلين به اين نظريه براى اثبات ديدگاه خويش به برخى از رواياتى كه از خود آن حضرت در اين زمينه رسيده است ، استناد مىجويند ؛ از جمله اين كه هنگامى كه حاكم اموى در مدينه سعى كرد تا از امام حسين ( ع ) به اجبار براى يزيد بيعت بگيرد ، ايشان يك شب يا دو شب از او مهلت خواسته و به جوار مرقد نبى اكرم ( ص ) رفتند . پس حالت خواب ايشان را فرا